Voorwoord – Aan het einde en het begin
Wanneer een jaar zijn laatste adem uitblaast, kijken velen van ons terug: naar de zorg die we verleenden, de patiënten die we hielpen, de grenzen die we overschreden — soms uit noodzaak, soms uit overtuiging. En opnieuw begint een jaar waarin dezelfde vragen zich aandienen: Hoe ver kunnen we nog gaan? En tegen welke prijs?
Arts zijn in België is vandaag meer dan ooit een oefening in evenwicht. Tussen wetenschap en menselijkheid. Tussen roeping en regelgeving. Tussen erkenning en wantrouwen. Want wie de media volgt, merkt hoe het beeld van de arts aan erosie onderhevig is. Waar vroeger respect en vertrouwen de toon zetten, klinken nu vaker woorden als “kostprijs”, “efficiëntie” en “verantwoordelijkheid”. De nuance verdwijnt, het verhaal versmalt. Artsen worden soms herleid tot uitvoerders in een systeem dat steeds minder ruimte laat voor de essentie van geneeskunde: luisteren, begeleiden, mens blijven.

